Ginneninne

Ginneninne is in lyrysk-epysk wûnderwurk, de grimige krystbundel dy't jo net ferwachtsje soene. Wat in hulst! Wat in mare! Wolkom yn in wrâld fan iisweinmannen, Hillige Faam mei nulle en stjerren, rendieren dy't oer reade moannen jeie, en in taal dy't harsels net ferklearje wol - fol Gaelysk-Ierske neologismen, bernelietsjes, dialekten en liturgyske echo's.

Dit gedicht begjint yn in besneup Iersk doarp yn 1962, reizget troch Dublin 1856, Ballynakill 1928, Bedlam 1938, San Francisco 1915 en einiget by it Lucifersfamke yn in snieich, sprookjesachtig lânskip fan dea, bern, memmen, heiten en beammen dy't nei de himel raffelje.

De taal is ûnsuver as in rivier: sedimint, ynsektekadavers, omfallen beammen - mar krekt dêr't it ljocht der goed troch falt, wurdt it drinkber. It is poëzy dy't net útlizze wol, mar oerfallen: as in rook, as in winterske wynpûst. Jo begripe it net mei it ferstân, mar lijje it yn 'e bonken.

Martijn Benders neamt Ginneninne ien fan syn masterwurken. It is in boek dat troch it bien lûke wol, fol naaide nullen, kleanmakkers dy't ferskiningen naaie, en in wichtsje dat yn 'e snie stiet mei kleum yn 'e hântsjes en in blik dy't noch ôfstrûke wie.

Perfekt foar dyjingen dy't kryst net allinnich feestlik, mar ek grimmich, mytysk en taalferrûch sykje. Lês it yn it tsjuster, of by iisich ljocht - mar lêst it.