Nie ma tu malarii

Niniejsza książka jest wynikiem badań do pracy magisterskiej z antropologii, w której pochylam się nad doświadczeniami ciał zamieszkujących przestrzenie określane z zewnątrz jako niesprzyjające ze względu na swoje cechy, które na prvi rzut oka sugerują podatność na choroby, takie jak malaria, na podstawie doświadczeń z Dzielnicy Munhuana w Maputo, która stanowiła pole analizy łączące studia nad ciałem, procesem zdrowia i choroby oraz przestrzenią. Refleksja ta wpisuje się w podejście fenomenologiczne i konstruktywistyczne, opierające się na teoretycznym założeniu, że ciało jest konstrukcją społeczną chronioną przed chorobami w trudnych warunkach, jak w przypadku malarii w Munhuana. Wychodząc od pojęcia ciała społecznie skonstruowanego poprzez liczne elementy chroniące przed chorobami w niesprzyjającym otoczeniu, przyglądam się krytyce determinizmu biologicznego i jego reifikującemu ujęciu naturalizującemu ciało oraz przeprowadzam analizę, która dystansuje się od ciała-obiektu, traktując ciało również jako podmiot. Głównym argumentem tej pracy jest to, że ciało osadzone w trudnych warunkach, w świetle narracji rozmówców, doświadcza i tworzy społecznie mechanizmy pozwalające przetrwać w środowisku, na które jest narażone.