Solidarnosc na Antypodach

W latach osiemdziesiatych XX w. na Antypodach osiedlilo sie co najmniej 25 tys. Polakow, z ktorych ponad polowa posiadala status uchodzcy. Mimo znacznej odleglosci od Polski Australia znalazla sie w czolowce krajow docelowych polskiej migracji w tej dekadzie. Najbardziej znaczace inicjatywy publiczne, zwiazane z biezacymi wydarzeniami w PRL, podjeli jednak przedstawiciele polskiej diaspory wywodzacy sie z wczesniejszych fal migracyjnych. Temat solidarnosciowej dzialalnosci rozwijanej na Antypodach wymaga opisania jej kontekstu politycznego, uwzgledniajacego m.in. stosunki dyplomatyczne miedzy PRL a Australia czy polityke migracyjna obu panstw. Naplyw niespotykanej od wojny fali migrantow z Polski zmusza do siegniecia po statystyki, jak rowniez po teorie migracyjne. Bez nich trudno byloby okreslic mentalnosc nowych migrantow - a przeciez procesy akulturacyjne wywieraly ogromny wplyw na zaangazowanie publiczne. Pierwszoplanowa pozycja tradycyjnych srodowisk polonijnych prowadzi z kolei do pytan o interakcje pokoleniowe i spoleczne, a takze o charakterystyke polskiej diaspory w Australii. Dopiero to daje podstawe do analizowania poszczegolnych inicjatyw oraz form dzialania. Na takim rozumowaniu zostala zbudowana struktura ksiazki. Niezaleznie od specyficznych cech Polonii australijskiej i ona podlegala istotnemu, uniwersalnemu zjawisku: solidarnosciowa dzialalnosc podejmowala jedynie znikoma czesc polskiej diaspory - zarowno tej wywodzacej sie jeszcze z emigracji powojennej, jak i tej z lat osiemdziesiatych. Publikacja w ramach centralnego projektu badawczego IPN "Polska emigracja polityczna 1939-1990